sogholmeh

نعمت نفتی سیب زمینی می فروشد !

2009-06-08T14:28:00.000-07:00

«
یادم هست که در دوره قبل انتخابات ریاست جمهوری – که بنده دانشجوی یزد بودم – در
نشریه ای متصل به حزب احمدی نژاد نوشته طنز-جدی خوبی نظر مرا جلب کرد ، دیدم و
خواندم . نامه ای از زبان یک دانش آموز اول ابتدایی ، با همان خط و غلط های املائی
خاص آن دوران تحصیلی . که از پستی و بلندی ها ، بالا و پائین ها و هر چیزی که
ناهمگون به نظر می رسید بیان شده بود . و حال همان دانش آموز بعد از چهار سال ... »

سلام به رئیس جمهوری که من به مامانم زور کردم که بهش رأی بده حتی به بابام ، البته
بابام یه چیزی گفت که من نگم بهتره .

این سری نامة من دیرتر از قبلی به دست شما می رسه به خاطر این که ما دورتر شدیم ،
اینو زمانی فهمیدم که حسین آقای کبابی لباس تر و تمیز پوشیده بود و در جواب پسرش که
پرسیده بود « کجا ؟ نارمک . برای چی ؟ اونجا گوجه کیلویی 1200 تومنه اینجا ممد میوه
میده 2500 تومن ، کباب بی گوجه مثل موسی بدون هارون می مونه . مگه نارمک کجاست ؟ سه
چار ساعت راهه ، تو شهره ، چه فرقی میکنه اینجوری با صرفه تره ! »

همون شب از بابام پرسیدم پس چرا ما اومدیم اینجا ؟! ( با یه آرامش خاص ) این سری یه
چیزهایی گفت که نگم بهتره . من فقط نمی دونم چرا بابام به شما می رسه بی ادب میشه !
مگر نه بابام خیلی با ادبه و یادمه یه بار که به برادرم گفتم خیلی خری ، کلی ازش
کتک خوردم .

من
هنوزم امیدم به شماست و هر روز منتظر پولی هستم که شما گفتید نعمت نفتی برای ما
میاره ، تازشم گفتید مستقیم سرِ سُفره . این روزا که من یواشکی سُفرمونو می ذارم
زیر پیرهنم میام سر کوچه وامیستم تا آقا نعمت زحمتشون کم بشه . پس کی میاد ؟!

دو
روز پیش یه چیزی فهمیدم که ناراحت شدم . من همیشه به اصغر که علاوه بر سفرة خودشون
، سفرة مامان بزرگشم که تازگیا مرده با خودش میاورد ، از اون سفره گنده ها که قدیما
برای کل فامیل باز می شد ، می خندیدم . بهش می گفتم که به سفره نیست که آقاجون به
آدماست . ولی چی شد که به اونا سه گونی سیب زمینی دادین به ما یکی ؟!

من
کلی گیج شدم ! مگه شما فضایی نیستید ؟ یه کاری کنید دیگه ، اون هاله ای که می گفتید
بهتون الهام میشه ! ما منتظریم . منتظریم که نعمت نفتی با هاله ای از نور الهام شده
بیاد سفره های مارو پر کنه مثل پاپانوئل ! ولی تورو خدا آدرس تره و بار محلتونو نده
، سیب زمینیاش مزه بدی میده . راستی تو محله شما مرغی، ماهی یا چیز دیگه ای نمی دن
؟

دیروزم کلی حالم گرفته شد . علی پسر نوّت خانوم که فکر می کنه خیلی حالیشه ( آخه سه
ساله از دانشگاه اومده بیرون ، اونم مثل بابای اصغره صب تا شب خونست . البته بعضی
وقتا با هم می رن دستفروشی ) وقتی سفره هممونو دید کلی خندید یه جوری که کم مونده
بود با اون هیکلش بشاشه به خودش ! آخرشم با یه نیمچه خنده ای گفت : نعمت نفتی ،
استخدام نشد چون صورتشو با تیغ زده بود و وقتی می خواست نفت بفروشه آواز می خوند .
گفتم : برو بابا « نعمت امید دل ماست » با ریش بی ریش چه فرقی می کنه ؟ تازشم آواز
کار فرهنگیه ( اینو معلم کلاس سوممون می گفت که الان توی مالزیه ، اینم عمو رضا گفت
که اون رفته ) بهتر از اینه که داد بزنه ، فریاد کنه !

گفت : ( این دفعه کمی با بغض ) کاش من یه بی فرهنگ یه جایی داد می زدم با کمی ریش
... لا اقل ...

علت نامه نوشتن اینبارم این بود که بگویم دیگه مامان ام به شما رأی نمیده ، یه
چیزایی میگه که از بابام ام بدتره ! من هی بهش میگم مامان ما ...ما ... نعمت نفتی
... با فریاد میگه آره ... آره ... نعمت کوفتی ...

در
آخر یه خواهش دارم . بی زحمت نامة منو به دکترای آکسفوردیتون ندین تا اصلاحش کنن تا
بعدشم چاپ بشه . اون سری تا فهمیدم که نامة من چاپ شده کلی کیف کردم ولی وقتی
روزنامه رو دیدم حالم گرفته شد کلی غلط املایی داشت ، شک کردم رفتم توی وسائلام
گشتم ، چک نویسشو پیدا کردم همش درست بود حتی جمله بندیاش ، باور ندارین بیایین
ببینین هنوزم دارمش . بعداً فهمیدم که شما یه آکسفوردی دارین که دکتر هم هست !

این نامع غابل چاب نمی باشت .

جوجه کودک زشت

6/3/88

2007-05-07T05:10:00.000-07:00

پسرك در راه برگشت از مدرسه به خانه غرق در افكار خود بود و در حين حركت از پياده رو ها و
خيابان ها حرف هاي امروز معلّمشان را به ياد مي آورد كه پيرامون مثبت انديشي و درك صحيح از
داشته هاي ناشناخته انسان صحبت كرده بود. و در ذهن خودش حرف هاي آقاي معلّم را تكرار مي كرد؛ - آنچه كه داريم، فكر مثبت، نيمة پر ليوان، دور ريختن انديشه هاي منفي، درك درست از آنچه كه داريم ولي به آن توجّه نمي كنيم، اتكا به نفس داشتن، نيمة پر ليوان، نيمة.....
اصلاً چه لزومي دارد كه انسان فقط به آنچه كه ندارد فكر كند در بعضي مواقع انسان بايد بگردد و ببيند چه چيز هاي مثبتي دارد كه ديگران از داشتن آن محرومند.
نا اميد شيطان است، شيطان.
پسرك با صداي بوق ماشين يكّه خورد و وقتي به خودش آمد ديد وسط خيابان ايستاده است و راننده كه سرش را از شيشه بيرون آورده و فرياد زنان از كنارش مي گذرد . پسرك كه رنگ به رخسارش نمانده بود خودش را به پياده رو رساند و نفس عميقي كشيد و به راه خود ادامه داد. چند قدمي حركت نكرده بود دوباره به فكر فرو رفت.
- بله، آقاي معلّم راست مي گويد، حتماً ما هم چيزهاي مثبتي داريم كه تا حالا به آنها توّجه نكرديم.
اصلاً لازم هست كه در بعضي مواقع آدم برعكس فكر كند.به جاي اينكه هميشه فكر كنم كه پسرخاله ام چه چيزهايي دارند و من ،يا ما نداريم دقّت مي كنم كه ما چه چيزهايي داريم كه آنها ندارند.
خنده شادي بر لبان پسرك مي نشيند سرش را بدون هيچ هدفي به جلو مي گيرد و قدم هايش را تندتر مي كند به پارك سر كوچه خودشان مي رسد، نيمكتي را در ته پارك پيدا مي كند با عجله خودش را روي آن پرتاب مي كند و به ادامه افكار خود مي پردازد.
- خوب از همين اوّل اوّل شروع مي كنم، ما كمي فقر داريم كه آنها ندارند،اين هم اصلاً مهّم نيست، هميشه پدرم مي گويد «پول چرك كف دسته»، حتّي يادم هست كه شوهر خاله هم در هر معامله اي كه تلفني انجام مي دهد همين جمله را بلند به طرف مقابل مي گويد.«آقا پول كه چركه كف دسته... قابل نداره.... جون حاجي بذار باشه.... پس يه چكه روز بنويس... »
ولي من هر وقت پدرم از سركار مي آيد خوب دست هايش را نگاه مي كنم هميشه چرك و كثيف، دستهايش كه هيچ پا هايش نيز چرك است، امّا هر موقع شوهرخاله از سر كار مي آيد دستهايش تميز تميز است حتّي بوي خوبي هم دارد كه تا وارد مي شود در اتاق مي پيچد. يعني.... يعني پدر من پول زيا... نه... نمي شه ... پس چه موضوعي است كه من نمي دانم ؟
پسرك با چرخشي رو به ديوار ته پارك مي كند.
- ما خانة رهني داريم ولي آنها براي خودشان خانه اي بزرگ دارند كه ده تا مثل خانة ما داخلش جا مي شود....سونا، جكوزي و ...« همش مكافاته»، اين را پدرم مي گويد، علاوه بر آن خانة بزرگ دردسره... كلفت و نوكر... پدرم هميشه مي گويد « آدم توش گم ميشه،هيچي جاش مشخّص نيست، براي پيدا كردن هر چيزي بايد دو ساعت دنبالش بگردي...»
پدرم راست مي گويد ولي... ولي ما كه خانة كوچك داريم با اين همه هميشه براي پيدا كردن يه قاشق شايد يك ربع خانه را زير و رو كنيم،يعني واقعاً هر روز خاله براي پيدا كردن پسر خاله به 110 زنگ
مي زند؟!!
پسرك با چرخش ديگر به حالت قبل خود بر مي گردد،دستهايش را زير چانه اش مي گذارد و مُردّد به ادامه انديشه هايش مي پردازد.
- ما نان خالي داريم كه لااقل هفته اي دو بار قسمتمان مي شود ولي آنها هيچ وقت نمي توانند نان خالي بخورند، باز ياد حرف هاي پدرم افتادم« پسرم بخور اين همه نا شكري نكن، خيلي هام اينم ندارند بخورند... بخور ... قول مي دم سر برج برات پيتزا بخرم... عزيزم تو نمي دوني آدم كه غذاي سبك بخوره سالمتره، مريض نمي شه ...»
با اين تفاسير پس همة خانوادة خاله مريض هستند و از همشون بدتر سگشان پاپي، چون هميشه مرغ آب پز مي خورد ولي نمي دانم چرا همين دوستم محسن، هر روز لاغرتر و مريض تر مي شود،آنها در ماه بيشتر از دو وعده مرغ كه نمي خورند، پس ....
پسرك كه كاملاً سر در گم شده بود، دستهايش را از هم باز كرد و بصورت صليب بر روي نيمكت قرار داد،سرش را روي شانه هايش ول كرد،چند دقيقه اي به شاخه وبرگ درخت بالاي سرش خيره شد.
- ما در محلّه مان مسجد و كتابخانه و مراكز فرهنگي داريم ولي آنها تا چند منطقه در اطرف خانه شان اثري از هيچ مسجدي ديده نمي شود،به قول پدرم« انگار اسلام به اينجا نرسيده، هي بگين چرا من تو اون محلّه ها خونه نمي خرم،... برين خدا را شكر كنيد كه تو محلّه ما حداقل چار تا مسجد هست، يه كتابخونه اي ... به خاطر همين مسائل كه اين همه تو اون محلّه ها فساد هست،... اگه يه مسجدي بود اين جوونا مي رفتن توش يه نمازي، دعايي،.......»
يادم هست يك بار كه به كتابخانه خانة خاله رفتم به اندازه سه تا كتابخانه محلّه مان و شايد هم بيشتر كتاب داشت.
حالا فهميدم چرا جوان هاي محلّه ما كه همش سر كوچه هستند موقع نماز تعدادشون بيشتر
مي شود ، بخاطر اين است كه جوان هاي محلّه بالاتر براي استفاده ازاين محيط فرهنگي به سمت محلّه ما سرازير مي شوند.
ولي... من هر دفعه كه وقت نماز رفتم مسجد بجز بيست سي تا آدم كه بيشتر داخلش نبوده؟! از اين تعداد پنج شيش تا بچّه و ده دوازده تا از آنها هم كه پيرمرد هستند؟! تازشم نصفي از آنها به علّت كهولت سن، نشسته يا با كمك چهار پايه نماز مي خوانند!
آهان،تازه متوّجه شدم كه اين همه دزدي و قاچاق و نزاع دسته جمعي و ....كه در محلّه ما اتفّاق مي افتد از جانب افراد محلّه ما نيست بلكه اين ها همه از محلّه هاي بالاي بي مسجد است كه نتوانستن با كتابخانه- هايشان محيط فرهنگي ايجاد كنند،ناشي مي شود.
پسرك لبخندي از شك بر لبانش نقش مي بندد، با حالتي از گيجي از جايش بلند مي شود، چشمهايش سياهي مي رود، دستي بر پيشاني عرق كرده اش ميكشد واز سمت مخالف از روي شقيقه هايش بي اختيار سُر مي دهد.
از اين مقايسه ها سر درد مي گيرد، با حالت ديوانه وار زير لب فكر هاي جديدش را زمزمه مي كند،سر به زير از پارك به سمت خانه حركت مي كند.
- ما با آنها فرق داريم، يك فرق اساسي داريم.... يك چيزي كه آنها ....بله، ما نسبت به آنها فرق داريم، ما.... ما... هيچ چيز داريم و آنها ندارند.

من نه منم

2007-02-06T04:22:00.000-08:00

از خیابان بیمارستان آزادی وارد خیابان اصلی-خیابان آزادی- شدم.هنوز خبری نبود من زودتر آمده بودم تا راحتر قبل از شلوغی گردشی کرده باشم مثل هر سال.
نیروی های انتظامی در حال مستقر شدن بودند. ایستگاه های صلواتی هنوز راه نیافتاده بودند.خبرنگاران داشتند متن های خود را آماده می کردند. تصویر بردارهای تلویزیون دوربین های خود را چک می کردند و عکاسان لنز دوربین خود را تمیز می نمودند.و از همه
آماده تر دستفروش ها بودند با گونی های سر بسته .تقریباً همه چیز برای یک راهپیمایی-تظاهرات-آماده بود.
از بلند گوها نوای مدّاحی به گوش می رسید که با سیاهی های نصب شده بر در و دیوار همخوانی داشت.از عاشورا دوروز گذشته بود.
«ای همه نیروی لشگرم، برادرم برادرم .....»
دو ساعتی می شد که در حال گردش بودم.راه رفتن سختر می شد.جمعیّت زیادتر شده بود.نوای مدّاحی به سرود انقلابی تبدیل شده بود.
«همه به پیش ،همه به پیش، به یک صدا جاویدان ایران عزیز ما .....»
احساسم این بود که جمعیّت نسبت به سال های پیش بیشتر شده بود.بیشتر بود.هر سال هر کس با یک اندیشه و عقیده ای به راهپیمایی می آمد.امسال انگیزه ها بیشتر شده بود.امسال فضای محرّم در همه چیز حتیّ برشعار ها تأثیر گذاشته بود.
«درمکتب حسینی،با درس خمینی و ...»
دوربین های فیلمبرداری مشغول کار شده بودند و صد البتّه سوژه ها مشغولتر.اگر کسی به سوژه بودنشان توّجه نمی کرد با کشیدن دست و پای گزارشگر توجّه کردن را یادشان
می داد.
«آقا تورو خدا ازمنم فیلم بگیر .....»
ولی گزارشگران به دنبال سوژه های همیشگی و هر ساله خود می گشتند.پیرمرد هفتاد هشتاد ساله ای با عصا یا مرد و زن جوانی همراه کالسکه بچّه یا دانش آموزان مدارس ابتدایی و یا ...
«پدر جان هدف شما از شرکت در راهپیمایی 22 بهمن چیه ؟»
عکاسان روزنامه ای طبق معمول بالای سقف ماشینی، پل عابر پیاده ای و یا ساختمانی از کمیّت افراد شرکت کننده عکس می گرفتند.عکاسان تازه کار و مسابقه ای به دور فرد ویلچر سواری که پرچمی به آن بسته و چفیه ای بر دوش انداخته و پیشانی بند قرمز رنگی بسته بود و پلاکارتی در دست داشت،حلقه زده بودند..حداقل در همان چند دقیقه ده نفری ازش عکس گرفتند.در حالی که چندین سال است در هر نمایشگاه عکس دهه فجر ،عکس این آقا را با همین ترکیب دیده ام البتّه با شعارهای متفاوت بر پلاکارتش.
«بی زحمت پلاکارتتونو بالاتر بگیرید.... آهان خوب شد.... ممنون.»
صدای وزیر شعار از بلند گوها طنین انداز شد. مراسم در حال شروع شدن بود.
«شادی روح شهدا ... امام شهدا ... صلوات صلوات صلوات»
باز مثل عادت هر ساله بر خلاف جمعیّت شروع به حرکت کردم تا با خیال راحت توی یکی از خیابان های فرعی به بیانبه ها و سخنرانی گوش کنم .امسال با افزایش جمعیّت روبرو بودیم همین باعث کُندی حرکت من شد و همچنین افزایش چشمگیر باقالی فروش ها را داشتیم هر صد قدم یک چرخ باقالی.به دور از انصاف هم نباشیم لباس فروش ها هم به همین منوال بودند.
«باقالی داغ ... باقالی داغ ...»
تشنه ام شده بود و با کثرت ایستگاه های صلواتی این مشکل بسیار کوچکی بود.صف های طویل و نا مرتب ساندیس و کیک پا بر جا بود ولی چون من به شیر کاکائو بیشتر از ساندیس علاقه دارم به 200 قدم بالاتر رفتم ودر صف شلوغتر شیر کاکائو ایستادم.شیر کاکائو به دست دنبال جایی برای نشستن می گشتم.نشستم .به پلاکارت ها و نوشته های امسال در دست مردم نگاه می کردم تا فرق آنها را نسبت به سال قبل را پیدا کنم.شیر کاکائو را خوردم.یکی از پلاکارت های واضح و نا متعارف نظرم را جلب کرد.
«هم فعّالیّت انرژی هسته ای را از سر می گیریم و هم آن را می فروشیم و هم ....»
از بلند گو ها صدای بزرگترین گروه سرود جهان پخش می شد. گروه 27 هزار نفره.
«یا حسین یا حسین یا حسین ....»
از همه مناطق و حتی از شهرستان ها در راهپیمایی حضور داشتند.از کرمانشاه و کردستان . عدّه ای را دور خود جمع کرده بودند یکی به خاطر نان برنجی هایش و دیگری به خاطر ساعت های قاچاقش.
«کا کا ، اصل ژاپونه ...»
دسته سینه زنی از روبرو گذشتند،بیشتر که دقّت کردم متوجّه شدم،هئیت محلۀ خودمان است.دسته ای از سربازان با شلوار پلنگی و پیرهن مشکی با ضرب مخصوص رژه با نظم خاص درحال گذشتند بودند.یک گروه چند نفره از نوجوانان دبیرستانی نیز در حال گذر بودند که طرز پوشش یکی از آن ها و هم شعارشان برای من جالب بود. پسری با کاپشن مشکی که بر پشت آن پرچم آمریکا دوخته شده بود و بر کمرش چفیه بسته بود و بر پیشانی بندش نوشته شده بود (هیهات من الذله).
«شیرینی دانمارکی تحریم باید گردد...»
از جام بلند شدم. دوباره راه افتادم.قطعنامه 9 ماده ای محکومیت رسانه های غربی در اهانت به ساحت مقدس رسول اکرم(ص)و حق مسلم ایران در داشتن فناوری صلح آمیز هسته ای تمام شد .
« ... انرژی هسته ای حق مسلم ماست»
صحنۀ جدید و ابتکاری امسال من را به سمت خودش کشید.سن ای از چوب درست شده بود و بر روی آن تعزیه خوانده می شد.
« منم سرور و سالار شهیدان .....»
با اعلام برنامه سخنرانی رئیس جمهور خودم را به گوشه ای کشاندم و بر دیواری تکیه کردم.
مردم شعار های خود را سر دادند.
« مرگ بر آمریکا. مرگ بر اسرائیل ....»
رئیس جمور شروع به سخنرانی کرد.
«.... ما به دنبال ایجاد جامعه پیشرفته هستیم که در آن خداپرستی و عدالت حاکم باشد و این هدف تمام انبیاء بوده است. شما امروز بار دیگر با حضور خود در راهپیمایی بیست و دوّم بهمن بعد از 28 سال براین شعار ها و آرمان ها تأکید کردید.......... کسانی که به پیامبر اسلام توهین کرده اند در واقع به خداپرستی و عدالت توهین کر ده اند. آنها به هیچ کدام از پیامبران الهی اعتقادی ندارند.......... اگر با اتکا به مقررات، ان.پی.تی،بخواهند ایران را از حقش محروم کنند در سیاست هایمان تجدید نظر می کنیم........ از ملّت عزیز ایران می خواهم که خود را برای یک مجاهدت بزرگ و تلاش گسترده آماده کنند،کمربند ها را ببندید و آستین ها را بالا بزنند......»
روز من در راهپیمایی تمام شد. دلم برای 22 بهمن های برفی و برف بازی هایش تنگ شده.از خیابان بیمارستان آزادی برگشتم.

من يه صمدم

2006-12-22T23:58:00.000-08:00

1 *
چند روزي مي شد كه به دنبال شناسنامه ي گم شده ام مي گشتم . همه جارو خوب ِ خوب گشته بودم . تمام كشو هاي ميزمو بهم ريخته بودم . حتي فرش هاي خونه رو جمع كرده بوديم . ولي هيچ اثري ازش نبود . دود شده بود رفته بود هوا .
فرداش با بي حوصلگي وارد محل كارم شدم . بعد از صبحانه سحرگاهي كه يه كم سر دماغ اومده بودم همكارم كه يه خورده دل و جرأت پيدا كرده بود ، رو به من كرد و گفت « چي شده ؟ ... بازم به تيپ هم زدين ؟» گفتم « نه بابا ! شناسناممو گم كردم ... چند روزه دنبالشم پيداش نمي كنم ... يا ازم زدن يا اين كه يه جايي از جيبم افتاده »
ته مونده ي چايشو هُرت كشيد و اضافه قندشو طبق عادتش از دهنش انداخت تو ليوان چاييش. « فكر كردم چي شده ! ... شانس اوردي خوب موقعي گم شده ... جدي مي گم ، دندون رو جيگرت بذار تا حاليت كنم ... انتخابات شوراي شهر نزديكه ... تو انتخابات شوراي شهر شركت كن » . « من مي گم شناسنامم گم شده بعد تو مي گي تو انتخابات شركت كن ! » . « عزيز من منظورم كانديداتوري بود ، نه رأي دادن » .
اوّلش نمي فهميدم چي مي گه . وقتي كه خوب توجيه ام كرد ، دست به كار شدم .
دو روز از آغاز ثبت نام كانديدا ها گذشته بود . بدون معطلي با يه تلفن مرخصي گرفتم و بعدشم دربست تا خونه .فرم ثبت نامو پر كردم . وقتي ازم شناسنامه خواستند گفتم ندارم . يه نامه دادن تا برم سازمان ثبت احوال . يه روزه شناسنامه دستم بود . شبش تا صبح خوابم نبرد . وجدان درد گرفته بودم . پيش خودم گفتم بي انصافيه ، حالا كه اونا براي من يه كاري كردن چرا من نكنم . دوست ندارن زير دين كسي باشم . ثبت نام كردم .

2 *

اون روز با اين كه هوا هم گرم نبود من بدجوري تشنه ام شده بود . خيلي دوندگي كرده بودم . زياد بالا و پايينم كرده بودند . يه جايي واسادم . نمي دونستم كجام . چشم چرخوندم تا يه آبسرد كني يا اين كه كلمني پيدا كنم . پيدا نكردم . يه خورده كه هوا سرد مي شه مردم يادشون مي ره كه بدنشون به آب نياز داره . تشنگي از ذهنشون پاك مي شه . صد قدمي نرفته بودم كه جلوي يه در بزرگي نوشته بودند « محل ثبت نام نامزد هاي شوراي شهر » . رفتم تو . خودمو به آب رسوندم . خوردم . يه كم كه هواسم اومد سر جاش ديدم همه ي اونايي كه اون تو اند در تلاطم اند . يه عده مشغول پر كردن فرم بودند . منم بدون اينكه بفهمم اين فرما براي چه چيزي اند ، شروع كردم به پر كردن .يه سِري مدارك مي خواستند . يه نيگاه به ليست مدارك كردم و يه نيگاه به پوشه همراه ام .همه ي مدارك مورد نياز تو پوشه بود . اين روزا براي پيدا كردن كار همه جا مي رم . براي اين كه بهونه به دست كسي ندم همه مداركامو همراهم مي برم . ثبت نام كردم .

3 *
خيلي وقته كه منتظر اين روز بودم . تقريباً دو سالي مي شه . اين اواخر كه بهم خيلي سخت گذشت . هر روزش براي من يه سال بود . لحظه شماري مي كردم . بالاخره روز ثبت نام شروع شد . تا ثبت نام نامزدين شوراي شهر از راديو و تلويزيون اعلام شد . صبحش اوّلين نفري بودم كه جلوي در واستاده بود . همه ي مداركم آماده بود . از سه ما قبل . ديگه حرفه اي شدم . دومين دوره است كه شركت مي كنم . دوره قبل تونستم با وامي كه گرفتم زمينشو بخرم . امسالم اگه خدا بخواد و ايشا ا... كه رد صلاحيت نشم ، وام ساختشو مي گيرم . ثبت نام كردم .

من يه صمدم

2006-11-25T01:20:00.000-08:00

- رئيس سازمان تربيت بدني : بازيكنان فوتبال كشور بايد حداقل شئونات اسلامي را رعايت كنند . (رسانه هاي جمعي)
دستور العمل :

طبق دستور رياست محترم سازمان تربيت بدني جمهوري اسلامي ايران ، از اين تاريخ تمامي بازيكنان فوتبال كشور براي حفظ شئونات اسلامي ، الزاماً اصول ذيل را بايد حتماً واجب است رعايت كنند.
اصل 1 – به علّت نا مناسب بودن پوشش بازيكنان ( شورت و پيراهن آستين كوتاه )
از اين به بعد از شلوار و پيرهن آستين بلند استفاده گردد .
تبصره 1 – در بازي هاي بين المللي از اصلاح موهاي زائد دست و به خصوص پا خودداري نماييد .( باعث تحريك دشمن مي شود )
تبصره 2– در بازي هاي رسمي كه سران لشگري و كشوري مستقيماً در ورزشگاه تشريف فرما مي شوند، كت وشلوار ورزشي مورد استعمال گردد.
اصل 2 – آرايش صورت طبق موازين اسلامي باشد.
حد نصاب ريش 2/1 ميلي متر و سبيل 1/1 ميلي متر تعيين شده است.
اصل 3 – از هر گونه مُدل مو غير موازين پرهيز شود.
تبصره– دو مدل مو پيشنهادي و الزامي سازمان‌:
1- مدل موي مو قشنگ
2- مدل موي رئيس سازمان تربيت بدني
اصل 4 – به علّت مقابله با هر گونه تهاجم فرهنگي از تمامي علائم و كلمات غربي پرهيز نموده و در حفظ گراميداشت فرهنگ اصيل ايراني كوشا باشيم .
تبصره– در بازي هاي داخلي از نصب شماره هاي خارجي ( انگليسي- آمريكايي) جداً خوداري نماييد.
تبصرة تبصره – در بازي هاي بين المللي پايين شماره هاي خارجي ، ترجمة فارسي سليس آن ها حتماً قيد شود .
اصل 5 – نفوذ هر عامل نفوذي بيگانه به داخل تيم هاي ملّي و باشگاهي ممنوع است .
تبصره– وجود مربيّان خارجي با مترجم مورد اطمينان و تاييد شده سازمان بلا مانع
مي باشد .
اصل 6 – به علّت اين كه داور هاي ( قاضي ميدان ) كشور عزيزمان جزو بازي محسوب مي شوند و در انظار عمومي مشاهده مي شوند ، مستلزم رعايت موارد زير مي باشند :
1- پوشيدن لباس سرهم ( مكانيكي ) به رنگ مشكي زغالي
2- استفاده از حركات دست و پا به جاي سوت كه عملي شنيع مي باشد ( طبق موازين و به دور از موزون بودن )
3- براي حفظ و اشاعة فرهنگ فارسي از كلمات جايگزين استفاده شود .
پنالتي – از جلو تنها بزن تو گُل
اوت – بيرون روي از خطّ كنار
كرنر – بيرون روي از خطّ بالا و پايين
آفسايد – تو سوختي
( ضمناً كلمات جايگزيني جديد به محض معادل سازي فوراً اعلام مي گردد )

اصل 7 – به منظور كاهش هزينه هاي اضافي و حذف نيرو هاي ناكارآمد از اين به بعد مربّي دعاسازي جايگزين مربّي بدن سازي مي شود تا در مواقع بحراني(بخصوص
در زمان حملة تيم مقابل) حامي تيم باشد.
تبصره– كليّة افراد تيم مؤظّف به حفظ اوراد مخصوصي كه مربّي دعاسازي نسبت به هر بازي از خود مي سازند، هستند.
اصل 8 – براي جلوگيري از حركات ناپسند و غيراخلاقي بازيكنان بعد از به ثمر رساندن گُل ، سازمان اقدام به طرّاحي حركات جديد كه منطبق با موازين مي باشد كرده است ، كلاس هاي توجيهي نيز با حضور مستقيم رئيس سازمان ، در سالن مخصوصي برگزار خواهد شد.
تبصره– بعد از برگزاري اين كلاس ها اگر موردي در زمين مشاهده شود نيروهاي نظامي بدون هيچ دستوري به صورت خودكار با خاطي برخورد خواهند كرد.
اصل 10 – به علّت اقتباس اسم ليگ كشور از اسم ليگ كشوربيگانه(كشورانگليس)
مِن بَعد ليگ برتر كشور به ليگ اُولي كشور تغيير نام پيدا مي كند .

99/6 خط

سفید برقی

2006-10-24T04:25:00.000-07:00

1 – اگر استاد سر کلاس به شما اهمیّت نمی دهد و اگر کار های اداری شما به آخر وقت اداری موکول می شود، به احتمال بسیار قوی شما پسر هستید.
2- اگر در این اندیشه هستید که شهریه دانشگاه آزاد کاهش یابد، معلوم می شود که وقت زیادی برای هدر دادن دارید... خوش به حالتان.
3- اگر تمایل دارید که رکورد مسخره ترین کار دنیا را به نام خود ثبت کنید،وقتی دستتان و یا هر نقطه دیگر از بدنتان زخمی برداشت به اتاق هلال احمر مراجعه کنید.
4- اگر استادی برگه تحقیق پایانامه شما را پس نداد، می توانید آن را در کنار کتاب کبری ( بازیگر نقش اوّل درس تصمیم کبری ) زیر درخت توت پیدا کنید.
5- اگر دلتان برای صدای سیاوش قمیشی تنگ شده برای رفع این تنگ دلی به امور مالی دانشگاه مراجعه کنید.
6- اگر می خواهید ضریب هوشی خود را بسنجید، این مسئله را حل کنید.
اوّل پول به وجود آمده و بعد دانشگاه آزاد و یا اوّل دانشگاه آزاد به وجود آمده و بعد پول ؟
7- اگر تا به حال به هیچ یک از مکان های باستانی و ماقبل تاریخ سفر نکردید ، ما شما را به دیدن
« بُرج زهرمار » ( رئیس امور مالی ) دعوت می کنیم .
8- اگر خیلی وقت است از چاقی و اضافی وزن رنج می برید ، سریعاً اقدام به درخواست چاپ نشریه دانشجویی بدهید.
9- اگر علاقه به این دارید که یک کار فرهنگی انجام بدهید ، پس باید حتماً به واحد فرهنگی مراجعه نکنید.
10- اگر دوست دارید که دانشجوی دانشگاه آزاد بشوید ، کمی تأمل کنید و مقداری از مغز خود استفاده کنید،ضرر ندارد.

سفید برقی

2006-10-06T11:36:00.000-07:00

1- اگر دختری به شما گفت«دوس ندارم تو دانشگاه با کسی دوست بشم».بدانید و آگاه باشید در ترم های قبل حداقل با دو نفر دوست بوده است.
2- اگر برای بار دوّم دختری به شما گفت«دوس ندارم تو دانشگاه با کسی دوست بشم».نوبت شما تمام شد، لطفاً نفر بعد.
3- اگر فردی را مشاهده کردیدکه در مورد آوازهای استاد شجریان صحبت می کند و روزنامه شرق در دست چپش است. می دانم که می دانید او از گروه اصلاح طلب است که وِل کن ماجرا نیست.
4- اگر دختر و پسری را در یک کلاس با هم دیدید. مزاحم نشوید، بحث بر سر مسائل هسته ای (حق مسلم ماست)است و این دو دوست پشت در های بسته در حال تبادل نظرند.
5- اگر از خیابان آزادی به سمت میدان انقلاب در حرکت هستید و روبروی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران پشت چراغ قرمز توقف کردید و از پنجره سمت راست خود(طرف شاگرد)ساختمان هشت طبقه دود گرفته و کثیفی را رویت کردید و پیش خود حدس زدید که این مکان حتماً یک اداره ای ، بیمارستانی و یا این که... .شما دقیقاً اشتباه کردید، اینجا دانشکده مدیریت است.....،باور بفرمایید.
6- اگر یک روزی وارد سازمان بی سر وته شدید و از هرج و مرج آنجا به فریاد آمدید و غَش کردید.مطمئن هستم که دانشگاه ما را ندیده اید.
7- اگر فکر کردید که دانشگاه محل کسب علم ودانش است. نادرسترین تفکر زندگی خود را انجام دادید.
8- اگر احساس حقارت و اضافی بودن می کنید. می توان به شما حالا، دانشجو گفت.
9- اگر عدّه ای را ملاحظه کردید که دور هم جمع شده اند و شوخی های خارج از محدوده فکرانسانی می کنند.ترم آخری هستند دیگر!
10- اگر فردی را دیدید که در راهرو ها سر در گُم است و متحیّرانه به در و دیوار نگاه می کند وتا چند کلاس آن ورتر بوی عطر به مشامتان می رسد ،کیف سامسونت نو در دست دارد. بله ... ترم اوّلی است.

سفید برقی